Tim Burton żyje!
Najnowszy film Tima Burtona
otwiera chaotyczna sekwencja walki plastikowych żołnierzyków z latającym na
lince wielkim pterodaktylem. Wojakom pomaga
przebrany za dobrego potwora, pies głównego
bohatera. Kreatorem tej amatorszczyzny jest nastoletni Wiktor Frankenstein, a
pierwszymi widzami trójwymiarowego, krótkometrażowego
pokemona spod ręki reżysera-pasjonata – jego zachwyceni rodzice. Wstępna
sekwencja w kilka sekund wprowadza nas w życie rodziny Frankensteinów, ukazując
silną więź łączącą głównego bohatera z jego psem Sparkym. Prolog zwiastuje wielką
przygodę opartą na czystej miłości do celuloidu, zrodzoną z ogromnej pasji
reżysera, na nowo odkrywającego w sobie dziecko, nieskażone jeszcze hollywoodzką
maszynką do produkcji forsy. Zwiastuje film, jak się za chwilę okaże, opowiadający
może nieco pospiesznie i pobieżnie (brak chemii między bohaterami jest aż nadto
odczuwalny), ale jednocześnie stylowo i z charakterem. Ludzie służą tu za drugi
plan dla potworów, zepchnięci, jak w klasycznych monster-movies Universalu, w cień.
Fanfary proszę państwa! Burton powrócił na stare śmieci! Przedmieścia „Edwarda
Nożycorękiego”, makabreska „Gnijącej panny młodej” i fantazyjność „Soku z żuka”
– znowu żyją! Nawet naiwność i lekkość "Wielkiej przygody Pee-Wee Hermana", niezasłużenie zapomnianego filmu Burtona, jest tu lekko wyczuwalna. Ale to, że jestem „Frankenweenie” zachwycony, nie oznacza wcale,
że nie dam Burtonowi jednego pstryczka w nos...
